唐雎不辱使命拼音版 qínwánɡshǐrénwèiānlínɡjūnyuēɡuǎrényùyǐwǔbǎilǐzhīdìyìānlínɡānlínɡjūnqí秦王使人谓安陵君曰：“寡人欲以五百里之地易安陵，安陵君其许寡人！”安陵君曰：“大王加惠，以大易小，甚善；虽然，受地于先wánɡxǔɡuǎrénānlínɡjūnyuēdàwánɡjiāhuìyǐdàyìxiǎoshènshànsuīránshòudìyúxiān王，愿终守之，弗敢易！”秦王不说。安陵君因使唐雎使于秦。 秦王谓唐雎曰：“寡人以五百里之地易安陵，安陵君不听寡人，何也？且秦灭韩亡魏，而君以五十里之地存者，以君为长者，故不错意也。今吾以十倍之地，请广于君，而君逆寡人者，轻寡人与？”唐雎对曰：“否，非若是也。安陵君受地于先王而守之，虽千里不敢易也，岂直五百里哉？” 秦王怫然怒，谓唐雎曰：“公亦尝闻天子之怒乎？”唐雎对曰：“臣未尝闻也。”秦王曰：“天子之怒，伏尸百万，流血千里。”唐雎曰：“大王尝闻布衣之怒乎？”秦王曰：“布衣之怒，亦免冠徒跣，以头抢地尔。”唐雎曰：“此庸夫之怒也，非士之怒也。夫专诸之刺wánɡliáoyěyǐtóuqiǎnɡdìěrtánɡjūyuēcǐyōnɡfūzhīnùyěfēishìzhīnùyěfūzhuānzhūzhīcìyuēdàwánɡchánɡwénbùyīzhīnùhūqínwánɡyuēbùyīzhīnùyìmiǎnɡuāntúxiǎnchénwèichánɡwényěqínwánɡyuētiānzǐzhīnùfúshībǎiwànliúxuèqiānlǐtánɡjūqínwánɡfúránnùwèitánɡjūyuēɡōnɡyìchánɡwéntiānzǐzhīnùhūtánɡjūduìyuēyěqǐzhíwǔbǎilǐzāijūduìyuēfǒufēiruòshìyěānlínɡjūnshòudìyúxiānwánɡérshǒuzhīsuīqiānlǐbùɡǎnyìyìyějīnwúyǐshíbèizhīdìqǐnɡɡuǎnɡyújūnérjūnnìɡuǎrénzhěqīnɡɡuǎrényǔtánɡhéyěqiěqínmièhánwánɡwèiérjūnyǐwǔshílǐzhīdìcúnzhěyǐjūnwéizhǎnɡzhěɡùbúcuòqínwánɡwèitánɡjūyuēɡuǎrényǐwǔbǎilǐzhīdìyìānlínɡānlínɡjūnbùtīnɡɡuǎrényuànzhōnɡshǒuzhīfúɡǎnyìqínwánɡbùshuōānlínɡjūnyīnshǐtánɡjūshǐyúqín王僚也，彗星袭月；聂政之刺韩傀也，白虹贯日；要离之刺庆忌也，cānɡyīnɡjīhuìxīnɡxíyuènièzhènɡzhīcìhánkuǐyěbáihónɡɡuànrìyàolízhīcìqìnɡjìyě仓鹰击于殿上。此三子者，皆布衣之士也，怀怒未发，休祲降于天，与臣而将四矣。若士必怒，伏尸二人，流血五步，天下缟素，今日是也。”挺剑而起。 秦王色挠，长跪而谢之曰：“先生坐！何至于此！寡人谕矣：夫韩、魏灭亡，而安陵以五十里之地存者，徒以有先生也。” hánwèimièwánɡérānlínɡyǐwǔshílǐzhīdìcúnzhětúyǐyǒuxiānshēnɡyěqínwánɡsènáozhǎnɡɡuìérxièzhīyuēxiānshēnɡzuòhézhìyúcǐɡuǎrényùyǐfūyětǐnɡjiànérqǐyǔchénérjiānɡsìyǐruòshìbìnùfúshīèrrénliúxuèwǔbùtiānxiàɡǎosùjīnrìshìyúdiànshànɡcǐsānzǐzhějiēbùyīzhīshìyěhuáinùwèifāxiūjiànɡyútiān 本文来源：https://www.wddqw.com/doc/83def203f31dc281e53a580216fc700abb685208.html