zuìwēnɡtínɡjìōuyánɡxiū《醉翁亭记》 欧阳修 huánchújiēshānyěqíxīnánzhūfēnɡlínhèyóuměiwànɡzhīwèirán 环滁皆山也。其西南诸峰，林壑尤美，望之蔚然érshēnxiùzhělánɡyáyěshānxínɡliùqīlǐjiànwénshuǐshēnɡchánchán而深秀者，琅琊也。山行六七里，渐闻水声潺潺érxièchūyúliǎnɡfēnɡzhījiānzhěniànɡquányěfēnɡhuílùzhuǎnyǒu而泻出于两峰之间者，酿泉也。峰回路转，有tínɡyìránlínyúquánshànɡzhězuìwēnɡtínɡyězuòtínɡzhěshuíshānzhī亭翼然临于泉上者，醉翁亭也。作亭者谁山之sēnɡzhìxiānyěmínɡzhīzhěshuítàishǒuzìwèiyětàishǒuyǔkèláiyǐn僧智仙也。名之者谁太守自谓也。太守与客来饮yúcǐyǐnshǎozhézuìérniányòuzuìɡāoɡùzìhàoyuēzuìwēnɡyězuìwēnɡ于此，饮少辄醉，而年又最高，故自号曰醉翁也。醉翁zhīyìbùzàijiǔzàihūshānshuǐzhījiānyěshānshuǐzhīlèdézhīxīnér之意不在酒，在乎山水之间也。山水之乐，得之心而yùzhījiǔyě寓之酒也。 ruòfúrìchūérlínfēikāiyúnɡuīéryánxuémínɡhuìmínɡbiànhuà 若夫日出而林霏开，云归而岩穴暝，晦明变化zhěshānjiānzhīcháomùyěyěfānɡfāéryōuxiānɡjiāmùxiùérfányīn者，山间之朝暮也。野芳发而幽香，佳木秀而繁阴，fēnɡshuānɡɡāojiéshuǐluòérshíchūzhěshānjiānzhīsìshíyěcháoér风霜高洁，水落而石出者，山间之四时也。朝而wǎnɡmùérɡuīsìshízhījǐnɡbùtónɡérlèyìwúqiónɡyě往，暮而归，四时之景不同，而乐亦无穷也。 zhìyúfùzhěɡēyútúxínɡzhěxiūyúshùqiánzhěhūhòuzhěyīnɡ 至于负者歌于途，行者休于树，前者呼，后者应，yǔlóutíxiéwǎnɡláiérbùjuézhěchúrényóuyělínxīéryúxīshēnér伛偻提携，往来而不绝者，滁人游也。临溪而渔，溪深而yúféiniànɡquánwéijiǔquánxiānɡérjiǔlièshānyáoyěsùzáránérqián鱼肥。酿泉为酒，泉香而酒洌;山肴野蔌，杂然而前chénzhětàishǒuyànyěyànhānzhīlèfēisīfēizhúshèzhězhōnɡyì陈者，太守宴也。宴酣之乐，非丝非竹，射者中，弈zhěshènɡɡōnɡchóujiāocuòqǐzuòérxuānhuázhězhònɡbīnhuānyěcānɡ者胜，觥筹交错，起坐而喧哗者，众宾欢也。苍yánbáifàtuíránhūqíjiānzhětàishǒuzuìyě颜白发，颓然乎其间者，太守醉也。 yǐérxīyánɡzàishānrényǐnɡsànluàntàishǒuɡuīérbīnkècónɡyě 已而夕阳在山，人影散乱，太守归而宾客从也。shùlínyīnyìmínɡshēnɡshànɡxiàyóurénqùérqínniǎolèyěránérqín树林阴翳，鸣声上下，游人去而禽鸟乐也。然而禽niǎozhīshānlínzhīlèérbùzhīrénzhīlèrénzhīcónɡtàishǒuyóuérlèér鸟知山林之乐，而不知人之乐;人知从太守游而乐，而bùzhītàishǒuzhīlèqílèyězuìnénɡtónɡqílèxǐnɡnénɡshùyǐwénzhě不知太守之乐其乐也。醉能同其乐，醒能述以文者，tàishǒuyětàishǒuwèishuílúlínɡōuyánɡxiūyě太守也。太守谓谁庐陵欧阳修也。 本文来源：https://www.wddqw.com/doc/5fbf8ddfe63a580216fc700abb68a98270feac50.html