《满井游记》 yuánhónɡdàomǎnjǐnɡyóujì袁宏道〔明代〕 mínɡdài 燕地寒，花朝节后，余寒犹厉。冻风时作，作则飞沙走砾。局促一室之内，欲出不得。每冒风驰行，未百步辄返。 niànèrlìjúcùyíshìzhīnèiyùchūbùdéměimàofēnɡchíxínɡwèibǎibùzhéfǎnyāndìhánhuāzhāojiéhòuyúhányóulìdònɡfēnɡshízuòzuòzéfēishāzǒu廿二日天稍和，偕数友出东直，至满井。高柳夹堤，土yíwànɡkōnɡkuòruòtuōlónɡzhīhúyúshíbīnɡpíshǐjiěbōsèzhàmínɡrìtiānshāohéxiéshùyǒuchūdōnɡzhízhìmǎnjǐnɡɡāoliǔjiādītǔ膏微润，一望空阔，若脱笼之鹄。于时冰皮始解，波色乍明，鳞浪层层，清澈见底，晶晶然如镜之新开而冷光之乍出于匣也。山峦为晴雪所洗，娟然如拭，鲜妍明媚，如倩女之靧miànérxiáyěshānluánwéiqínɡxuěsuǒxǐjuānránrúshìxiānyánmínɡmèirúqiànnǚzhīhuìlínlànɡcénɡcénɡqīnɡchèjiàndǐjīnɡjīnɡránrújìnɡzhīxīnkāiérlěnɡɡuānɡzhīzhàchūyúɡāowēirùn面而髻鬟之始掠也。柳条将舒未舒，柔梢披风，麦田浅鬣寸xǔyóurénsuīwèishènɡquánérmínɡzhěléiérɡēzhěhónɡzhuānɡérjiǎnzhěyìjìhuánzhīshǐluèyěliǔtiáojiānɡshūwèishūróushāopīfēnɡmàitiánqiǎnliècùn许。游人虽未盛，泉而茗者，罍而歌者，红装而蹇者，亦时时有。风力虽尚劲，然徒步则汗出浃背。凡曝沙之鸟，呷lànɡzhīlínshíshíyǒufēnɡlìsuīshànɡjìnrántúbùzéhànchūjiābèifánpùshāzhīniǎoxiā浪之鳞，悠然自得，毛羽鳞鬣之间皆有喜气。始知郊田之外wèishǐwúchūnérchénɡjūzhěwèizhīzhīyěyōuránzìdémáoyǔlínlièzhījiānjiēyǒuxǐqìshǐzhījiāotiánzhīwài未始无春，而城居者未之知也。 夫不能以游堕事而潇然于山石草木之间者，惟此官也。而此地适与余近，余之游将自此始，恶能无纪？己亥之二月ércǐdìshìyǔyújìnyúzhīyóujiānɡzìcǐshǐwūnénɡwújìjǐhàizhīèryuèfúbùnénɡyǐyóuhuīshìérxiāorányúshānshícǎomùzhījiānzhěwéicǐɡuānyě也yě。 ——完 本文来源：https://www.wddqw.com/doc/44c2f2cdcdc789eb172ded630b1c59eef9c79afb.html